Showing posts with label சுஜாதா. Show all posts
Showing posts with label சுஜாதா. Show all posts

Thursday, March 25, 2010

அகிரா - இன்னும் நூறாண்டிரும்!

இந்த மாதம் 23 ஆம் தேதி, அகிரா குரசோவாவின் நூற்றாண்டு தினம். அதனை ஒட்டி எழுதப்பட்ட பதிவு.

“இந்த ஜோல்னா பையர்கள் அதிகம் புகழ்வதாலேயே நான் அகிராவை விட்டு விலகி இருந்தேன்” என சுஜாதா முதன் முதலில் கணையாழியின் கடைசி பக்கங்களில் குறிப்பிட்டிருந்தது முதல் எனக்கு அகிரா குரசோவாவின் பெயர் பரிச்சியம். பின்பு அவரது "ட்ரீம்ஸ்" படத்தை சிலாகித்து எழுதி இருந்தார். அதன் பின் அந்த பெயரை நான் அதிகம் நினைவில் வைத்து இருக்கவில்லை. மீண்டும் "பாய்ஸ்" திரைபடத்தில் " குரசோவா, கோடார்ட் படங்களாம் பார்த்து இருக்கீங்களா?"  என பரத் ஜெனிலியா முன் சீன் போட, கடைசியா நான் பார்த்த இங்க்லீஷ் படம் "ஷோலே" ங்க என அவரது மூக்கு உடைபடுகையில் மீண்டும் சுஜாதாவின் வசனம் மூலமாகவே கேள்விபட்டேன். எப்போதும் மிக சீரியசான விஷயங்களை கூட வசந்த் மூலமாகவோ, இல்லை மெல்லிய ஒரு நக்கல் கலந்து சொல்வது அவரது பாணி என்பதால் அப்படியே அந்த பெயரை குறித்து வைத்து கொண்டேன்.


அகிராவின் சிறந்த படங்கள் அனைத்தையும் நான் இன்னும் பார்த்து விட வில்லை, ஆனால் நான் பார்த்த அவரது படங்கள் எல்லாமே சிறப்பாக இருந்தது. வழக்கமாக மிகவும் பாராட்டப்படும் அவரது " செவென் சாமுராய்", " ரோஷோமான்", "ட்ரீம்ஸ்" படங்களை தவிர்த்து சில படங்களை பற்றிய விஷயங்களை பகிர்ந்து கொள்ளலாம் என நினைக்கிறன். தான் வளர்ந்து வந்த மண்ணின் கலாச்சாரத்தையும், மாற்றங்களையும் தொடர்ந்து தம் ஆக்கங்கள் மூலம் பதிவு செய்தவர் குரசோவா. உதாரணமாக சாமுராய், அவரகளது வாழ்கை முறை, போர் முடிந்த வறட்சியான காலகட்டத்தில் அவர்கள் எதிகொள்ளும் சவால்கள், அத்தனையும் மீறி இறுதி வரை சாமுராய் யாகவே வாழ்ந்த அவர்களது வாழ்கை.

பின்னர் அதுவே, அமெரிக்க மண்ணில் வேர்கொண்ட கௌ பாய்ஸ் பற்றிய படங்களை எடுக்க தனக்கு ஊக்கம் அளித்தது என செர்ஜியோ லியோன் கூறியுள்ளார் (The Good, the Bad and the Ugly, Once upon a time in west, A fistful of dollars). குரசோவாவின் ஆரம்ப கால படங்களில் ஒன்றான "Stray Dogs" எனக்கு மிக விருப்பமான திரைப்படம். இரண்டாம் உலக போருக்கு பிந்தைய டோக்யோ நகரை மையமாய் வைத்து அமைக்கப்பட்ட ஒரு த்ரில்லர் இந்த திரைப்படம். "தன் இலக்கு மட்டுமே கண்ணில் படும் வேட்டை நாய்க்கு "என்னும் வரி மிக சரியாக பொருந்தும் திரைப்படம்.



இரண்டாம் உலக போருக்கு பின், கடத்தல், கொள்ளை, கொலை என நிழல் உலகம் வலுவாக வேருன்றி காவல்துறை மெல்ல மெல்ல செயலிழந்து போகும் நிலையில் தொடங்குகிறது இத்திரைப்படம். முராகாமி என்னும் துப்பறிவாளன் வெக்கை மிகுந்த ஒரு மதிய வேளையில், நெரிசல் மிக்க ஒரு பேருந்தில் செல்கையில் தன்னுடைய கைத்துப்பாக்கியை தொலைத்து விடுகிறான். அவனது அதிகாரி, ஒரு குறிப்பிட்ட கால கெடுவுக்குள் அதை கொண்டு வந்தால் நீ வேலைக்கு வரலாம் என அனுப்பி விடுகிறார்


தன் துப்பாக்கியை தேடி தொடங்குகிறது அவன் பயணம், துணைக்கு சற்று வயதான ஒரு காவலருடன். வழக்கமாக அந்த படுதியில் திருட்டு தொழில் செய்வோரிடம் (அப்பவேவா?) விசராணை தொடுங்குகிறது. எந்த வழியிலும் கண்டுபிடிக்க முடியாமல் அவர்கள் சோர்ந்து இருக்கும் நேரத்தில், ஊரில் ஒரு கொலை நடக்கிறது. அதற்கு பயன்படுத்தப்பட்ட துப்பாக்கி தன்னுடையது என உணர்ந்து மிகுந்த துயரும் கோபமும் கொள்கிறான் அந்த துப்பறிவாளன். தொடர்ந்தாற்போல் இன்னும் சில கொலைகள் நிகழ்கின்றன. அந்த துப்பாக்கி மூலம் நிகழும் அனைத்து குற்றங்களுக்கும் தான்தான் காரணம் என எண்ணி மிகுந்த குற்ற உணர்ச்சிக்கு ஆளாகிறான்.அதன் பின் அந்த நண்பரின் துணையுடன் அந்த கொலைகாரனை கண்டு பிடிப்பது என நீள்கிறது கதை.


இந்த படத்தில் கவனத்திற்குரிய பல விஷயங்கள் உள்ளடங்கி இருக்கின்றன. உதாரணமாக அந்த துப்பறிவாளனின் கதாபாத்திரம், முதல் காட்சியில் தன் துப்பாக்கி தொலைந்த உடன் அவன் முகத்தில் ஒரு இறுக்கம், ஒரு கூர்மை குடி ஏறிவிடுகிறது. அதன் பின் அவனை சுற்றி நடக்குமே எதையுமே அவன் மிகுந்த கூர்மையுடன் காண்கிறான். நேரம் செல்ல செல்ல, இரை தேடி அலையும் வேட்டை நாய் எனவே அலைகிறான். அவனது உடல் அசைவுகள் , அவனது மொழி அத்தனையும் நேர்த்தியுடன் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது.


அதே போல அவனது நண்பராக வருபவரின் முதிர்ச்சியான நோக்கும், அவர் தனது வீட்டிற்கு அவனை அழைத்து சென்று உரையாடும் இடமும் ஆழமானவை. துப்பாக்கி தேடி கிடைக்காமல் மனம் உடைந்து ஒரு சேரிக்குள் இரவு வானத்தை பார்த்து அமர்ந்திருக்கிறான், அருகே அவனால் அன்று காலை விசாரணை செய்யப்பட்டவள் செல்கிறாள். அவனை கண்டதும் தன் கையில் வைத்திருக்கும் பழத்தை அவனிடம் தந்து சாப்பிட சொல்கிறாள். சிறு சிறு விஷங்களில் கூட கவனம் கொண்டு அழுத்தம் ஏற்படுத்தும் படம் இது. அதே போல, படம் முழுதும் வெயில் மிக முக்கியமான விஷயமாக கையாளபட்டிருகிறது. அது படத்தில் அத்தனை பேர் முகத்திலும் ஒரு கடுமையை, எரிச்சலை ஏற்படுத்தியே உள்ளது படம் முழுதும். பார்ப்பவரையும் பற்றிகொள்ளும் ஒரு மூர்க்கம்!


இதே போல,  அகிராவின் High and Low என்னும் படமும் எனக்கு விருப்பமான ஒன்று. குழந்தை கடத்தல் என தொடங்கி, அதன் மூலம் இரு வேறு வர்கங்களுக்கான போராட்டம், சுயநலம், நெருக்கடிகள் ஏற்படத்தும் சங்கடங்கள் என பல விஷயங்களை உள்ளடக்கிய திரைப்படம். வெறும் கருத்துகளாய் இல்லாமல் கதை போகும் போக்கில் சுவாரசியமாய் எடுத்து சென்ற விதத்தில் அகிராவின் சிறந்த படங்களில் ஒன்று இது என தயங்காமல் சொல்லலாம்



அகிரா குராசொவா என்றவுடன்  வன்முறை தொனிக்கும் பட காட்சிகளே எப்போதும் நம் நினைவில் எழும், ஆனால் அவரது . Stray dogs முதல் Seven Samurai, High and Low, Roshomon என எந்த படமும் முடிந்த பின் நம் மனதில் வன்முறையை விட்டு சென்றதில்லை. சக மனிதனை நேசித்த ஒரு மாபெரும் திரை சிற்பியின் நூற்றாண்டு விழா இந்த மார்ச் 23. எப்போதும் மனதின் உன்னதத்தை பேசிய படைப்புகள் காலம் தாண்டி நிற்கும் என்பதற்கு மீண்டும் மீண்டும் அகிரா நினைக்கபடுவதே சாட்சி.



Friday, July 10, 2009

எழுதுவதே எழுத்தின் ரகசியம்

தொடர்பு கொள்ளுதலே வாழ்க்கை என்னும் அழகான வாக்கியம் உண்டு. நம்மை வெளிப்படுத்திக்கொள்ள தொடர்ந்து முயற்சித்த படியே இருக்கிறோம், சொற்களால், அசைவுகளால், இல்லை காதலர்கள் இடையே இருப்பது போன்ற பொருள் பொதிந்த மௌனங்களால். நம் மனம் அரவணைப்புக்கு ஏங்கியே வண்ணமே படைக்கபட்டிருக்கிறது போலும். பிறந்த உடன் கைக்கு பிடிபடாத காற்றை அணைக்க முற்படுவது முதல்!. கலை இலக்கியம் ஆகியவையும் யாரோ தனக்கு நேர்ந்ததை அல்லது தான் கற்பனையில் கண்டத்தை மற்றவரோடு பகிர்ந்து கொள்ளும் ஒரு முயற்சி தான்.

I shot an arrow into the air,

It fell to earth, I knew not where;

For, so swiftly it flew, the sight

Could not follow it in its flight.


I found the arrow, still unbroke;

And the song, from beginning to end,

I found again in the heart of a friend.

என்ற Henry Longfellow வின் கவிதை போல, நாம் எழுதுவது எங்கோ ஒரு நண்பன் மனத்தில் தைக்கிறது.

எழுத்தாளர்கள் எழுதுவதை பற்றியும், எழுத்தை பற்றியும் சொல்லியதின் சிறு தொகுப்பு இது.

இதில் ப்ளாக் எழுதுவது பற்றி சுஜாதா அவர்கள் கற்றதும் பெற்றதும் தொடரில் சொல்லியவையும் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த வாய்ப்பை வழங்கிய அரவிந்தனுக்கு நன்றி.

சுஜாதா ப்ளாக் எழுதுவது பற்றி க. பெ வில்,



நன்றி: ஆனந்த விகடன்

எழுதுவதின் இழப்புகள் என்னும் தலைப்பில் சுஜாதா தன்னுடைய “எழுத்தும் வாழ்கையும்“ புத்தகத்தில்,

“உள்மனத்தில் ஓர் எண்ணத் தொடர் எழுத்தாளனுக்கு ஓடிக்கொண்டே இருக்கும். எந்த சம்பவத்தைப் பார்த்தாலும், எந்தச் சம்பாஷணையைக் கேட்டாலும், இதில் ஒரு கதை இருக்கலாம் போல ஒரு தனிப்பட்ட யோசனை. சில சமயம் இந்த உப எண்ணங்கள்… உப கவனம் இழப்பாகக் கூட இருக்கும். எதையும் வைத்து கதை பண்ண முடியும் என்கிற தன்னம்பிக்கை சில சம்பவங்களின் தாக்கத்தை மழுப்பிவிடும் அபாயம் உள்ளது. ”

புதியதாய் எழுத ஆரமிப்பவர்கள் எதிர் கொள்ளும் தடுமாற்றங்கள் குறித்து ஜெயமோகன் தன்னுடைய வலைப்பதிவில்,

“எழுதித்தான் எழுத்தில் உள்ள சிக்கல்களையும் தடைகளையும் தெரிந்துகொள்ள் முடியும். எழுதும்போது எழுத்தில் நம் மனம் ஒன்ற வேண்டும். நாம் முழுமையாக அதில் ஈடுபடவேண்டும். ஒரு கனவு போல கதை நம்மில் நிகழ வேண்டும். கதைமாந்தர்களையும் சூழலையும் நாம் கண்ணெதிரே காண வேண்டும். அதற்கான பயிற்சி என்பது தொடர்ச்சியாக எழுதுவதே.

ஆரம்பத்தில் நமக்கு அப்படி எழுத முடியாமைக்குக் காரணம் நாம் எழுத்துக்குப் பழகவில்லை என்பதே. நம் மனம் கற்பனைசெய்யும்போது எழுத முடிவதில்லை. எழுதுவதில் உள்ள கவனம் நம் கற்பனையை தடுக்கிறது. ஆகவே இரண்டையும் சமன்செய்யும்பொருட்டு நாம் மாற்றி மாற்றி எழுதிப்பார்க்கிறோம். கிழித்துப்போடுகிறோம். எரிச்சல் கொள்கிறோம் தொடர்ந்து எழுதிக்கோண்டே இருந்தால் எழுத்து கைக்கும் மனதுக்கும் பழகி விடும் . அது தானாகவே நிகழும்.

நீங்கள் கற்பனைமட்டும் செய்தால் போதும். சிலம்பாட்டம் கற்றுக்கொள்ளச் சென்றால் முதலில் சிலம்பைச் சுழற்றவே கற்றுக்கொடுப்பார்கள். சுழற்றிச் சுழற்றி சிலம்பு கையிலிருப்பதே தெரியாமல் ஆகும். அப்போது வித்தையில் மட்டுமே கவனம் இருந்தால் போதும். மனம்செல்லும் இடத்துக்கு கம்பு போகும். அதைப்போல எழுத்து வசமாகவேண்டுமென்றால் எழுதிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும். ஆரம்பகட்டத்தில் இது அவசியம்.“

எழுத்தாளனாக தன்னுடைய இயல்பு பற்றி லா. சா. ராமாமிர்தம் தன்னுடைய சிறுகதை தொகுதியில்,

“நான் எழுத்தை பயில்பவன்; வாழ்க்கையின் கீதத்தை பாடிக்கொண்டு, நடுநிலவில் தெருவழியே நடந்து செல்கிறேன், வாசல் கதவுகள், ஜன்னல் கதவுகள் திறக்கின்றன, சில மூடுகின்றன. சிலர் திண்ணைக்கு வந்து நிற்கின்றனர். சிலர் அன்பில் என்னை வழியனுப்புவது போலும், ஒரு தூரம் வந்து அங்கு நின்று விடுகின்றனர். நான் கண்ட இன்பம், பாடி கொண்டே போகிறேன். நான் என் இயல்பில் உணர்சிபூர்வமானவன். பாடுவது அன்றி வேறு அறியேன்.”

எளிய, கிராமம் சார்ந்த எழுத்துக்கள் மூலம் அறியப்படும் நாஞ்சில் நாடன் எழுத்துக்காக அவர் வரித்து கொண்ட இலக்கணங்கள் பற்றி,

“சிறுகதையின் இலக்கணம் அழகு, சீர்மை, செறிவு, கலை, வெளிப்பாடு, அக்கறை, தொனி… எத்தனை சொற்கள் இல்லை தமிழில். எல்லாம் காலத்துக்குக் காலம், கோணத்துக்கு கோணம், இடத்துக்கு இடம் மாறும் தன்மைத்தன. மாறாத சில உண்டு. மனித நேயம், சொல்வதில் நேர்மை… நான் வரித்துக்கொண்ட இலக்கணங்கள் அவை. அதில் சோர்வில்லை, தளரவில்லை இன்றும் எனக்கு.

கதைகளில் நான் இன்னும் வாழ்வது புலனாகிறது. மனம் புதிய படைப்பு வேகம் கொள்கிறது. தமிழ்ச் சிறுகதை இலக்கியம் என்னும் தடகளத் தொடர் ஓட்டத்தில் என்னாலும் சில தூரம் ஓட முடிந்திருக்கிறது என்பது ஆசுவாசம் தருவதாக இருக்கிறது. கோப்பையை யார் முத்தமிடுகிறார்கள் என்பதிலல்ல எனது ஆர்வம், ஓட்டம் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதிலும் ஜீவன் வறண்டு போகவில்லை என்பதிலும் எனக்கு சமாதானம் உண்டு. ”

எழுதுவது பற்றி, தன்னுடைய கதைகள் பற்றி ஆதவன் சொன்னவை,

"என் போக்கில் என்னுடைய சொந்த வேகத்தில் இயங்குகிற விருப்பமுள்ள எனக்கு சொற்கள் வழங்குகிற வாய்ப்புகள் கவர்ச்சியாக இருக்கின்றன. நழுவிப் போய்விட்ட பல கணங்களை நிதானமாக சொற்களில் உருவாக்கப் பார்கிறேன், புரிந்து கொள்ள முயல்கிறேன். என் கதைகளில் இருப்பது நானும்தான், நீங்களும்தான். உங்களுடன் என்னுடைய பாணியில் அல்லது வேகத்தில்? உறவு கொள்கிற முயல்கிற முயற்சிகளே எனது கதைகள்"

Tuesday, June 2, 2009

சுஜாதாவின் பாலமும், ஹிட்ச்க்காக்கின் கயிரும்

மரணம் என்பது ஒரு கலை, கவிதை போல், இசை போல் அதையும் அழகியலோடு செய்யலாம் என்ற கருத்து பல காலமாக இருந்து வருகிறது. இந்த கருத்து 1930ல் அமெரிக்காவில் பாபி ப்ராங்கின் என்பவரின் மரணத்திற்கு வழிவகுத்தது. அதை செய்தவர்கள் அவனது இரண்டு நண்பர்கள், அவர்கள் பிடிப்பட்ட போது அவர்கள் சொன்ன காரணம் இதுதான். கொலை செய்ய ஒரு காரணம் தேவை இல்லை. கொலையும் ஒரு கலை.


1950 களில் அமெரிக்காவில் வாழ்ந்த கவிதாயினி “சில்வியா பிலாத்தின்” புகழ்ப் பெற்ற கவிதை வரிகள் இவை,

“ Dying is an art, like everything else.

I do it exceptionally well.

I do it so it feels like hell.

I do it so it feels real.

I guess you could say I’ve a call “



மரித்தல் என்பதும் ஒரு கலையே, அதை நான் மிக திறம்பட செய்வேன் என்ற சில்வியா 1963 ஆம் ஆண்டு தற்கொலை செய்துக் கொண்டு தான் இறந்து போனார். வாழ்ந்துப் பார்க்கும் வாழ்கையையே எந்த கோட்ப்பாட்டிற்க்குள்ளும் அடைக்க முடியாதபோது, யாரும் அறியாத மரணத்தை எப்படி அடைப்பது என தெரியவில்லை. இரண்டு வெவ்வேறு கொலைகள் அதன் காரணங்கள் ஆகியவற்றை எடுத்து காட்டியது சுஜாதாவின் பாலமும் ஹிட்ச்க்காக்கின் கயிரும்.


சுஜாதாவின், “பாலம்” என்ற சிறுகதை உள்ளது. அதன் சுருக்கம் இதுதான். ஒரு ரயில்ப் பயணம் தொடங்குகிறது, முதல் வகுப்பில் 40 வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு பேராசிரியரும், ஒரு இளைஞனும் பயணம் செய்கிறார்கள். ஆரம்பம் முதலே பேராசிரியர் சற்று பதட்டம் கொண்டவராகவே காணப்படுகிறார். பயணம் செல்ல செல்ல அந்த இளைஞனிடம் உரையாடத் துவங்கும் பேராசிரியர், இதுநாள் வரை தான் மறைத்து வைத்திருந்த ஒரு விஷயத்தை அவனிடம் சொல்லப் ப்ரியப்படுவதாக சொல்கிறார். அவனும் ஆர்வமுடன் கேட்க, அவர் சொல்ல துவங்குகிறார்.


எல்லாக் கொலைகளுக்குப் பின்னாலும் அவசியம் ஒரு காரணம் இருக்க வேண்டியது இல்லை, அந்த இளைஞன் உன்னிப்பாக கவனிக்க துவங்க, அவர் தொடர்கிறார், இதே போல ஒரு ரயில் பயணத்தில் முன்னொரு நாள் அவர் செல்கையில் வண்டி ஓர் ரயில் நிலையத்தில் நிற்கிறது, அவர் எதோ ஓர் உந்துதலால் அங்கே இறங்க, ஒரு ரிக்ஷாக்காரன் அவரிடம் சைகை செய்து அவரை ஒரு சந்திற்கு கூட்டி செல்கிறான், விலை மாது இருக்கும் இடம் அது. அங்கு உள்ள ஒரு பெண் தன் குழந்தையை தூங்க வைத்து விட்டு அவரிடம் அறைக்குள் வர, அவளை தலையணை வைத்து கொன்று விட்டு, விறு விறுவென நடந்தே ரயில் நிலையம் வந்து வேறு ஒரு ரயிலில் ஏறி சென்று விடுகிறார்.

இதை அவனிடம் சொல்லிவிட்டு அது தவறு அல்ல, ஏன் என்றால் எனக்கு அந்த பெண் மீது எந்த தனிப்பட்ட விரோதமும் இல்லாத பட்சத்தில் நான் குற்றவாளி அல்ல என்கிறார். அந்த இளைஞ்ன் மேலும் சில கேள்விகள் கேட்க அவர் இப்படியே பதில் சொல்கிறார். அதற்கு அவன் எனக்கு கடைசி சமயத்தில் தான் வண்டியில் இடம் கிடைத்து ஏறினேன், அதுவும் வேறு ஒரு நபரின் பெயரில் உள்ள டிக்கட் இது. அதனால் நான் இந்த வண்டியில் பயணம் செய்வது யாருக்கும் தெரியாது, எனக்கு இப்போது ஒன்று தோன்றுகிறது என அவரை நோக்கி வர, ரயில் ஒரு பாலத்தின் மேல் தடக் தடக் என்ற சத்தத்துடன் செல்கிறது. இந்த கதையைப் படித்து விட்டு, உங்க வீட்டிற்கு வரட்டுமா என ஒருவர் சுஜாதாவிற்கு விகடன் அலுவலகத்துக்கு கடிதம் அனுப்பினாராம்.


ஹிட்ச்க்காக்கின் “Rope” திரைப்படம் மேலே குறிப்பிட்ட அந்த அமெரிக்க கொலை வழக்கை மையமாய் கொண்டது. பிராண்டன் மற்றும் அவனது நண்பன் பிலிப், அவர்களது நண்பனான டேவிடை கொல்வதுடன் தொடங்குகிறது இந்தப் படம். அவனை கொன்று ஒரு பெட்டியில் அடைத்து விட்டு, ஒரு விருந்திற்கு ஏற்பாடு செய்கின்றனர். விருந்திற்கு அவர்கள் அழைத்திருப்பது டேவிடின் அப்பா, சித்தி, அவனது காதலி மற்றும் அவர்கள் அனைவருக்கும் பள்ளியில் வகுப்பு எடுத்த ஆசிரியர். அவர்களை ஏன் அழைத்தாய் என பிலிப் கேட்க, அந்த சுவாரசியத்தையும் பதட்டத்தையும் அனுபவிக்க என்கிறான்.




அவர்கள் ஒருவர் பின் ஒருவராக வர துவங்குகிறார்கள், வந்தவர்கள் டேவிட் எங்கே என் கேட்க, வருவதாகத்தான் கூறினான் என் சொல்லி விருந்தை தொடங்குகிறார்கள். அப்போது பேச்சு மரணம் பற்றி திரும்புகிறது. ஒரு ஆரோக்கியமான சமுதாயம் உருவாக வேண்டுமானால், அதற்கு எந்த விதத்திலும் வலு சேர்க்காத Inferior மனிதர்கள் கொள்ளப்படலாம் கொல்லப்படலாம் என்று பேசுகிறான் பிராண்டன். மிகுந்த கூர்மையானவறான அவனது ஆசிரியர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அந்த அறையில் உள்ள மாற்றங்களை கவனிக்கிறார். அதன் பின் அவர் எப்படி கண்டுபிடிக்கிறார் என்பது முற்றிலும் ஹிட்ச்காகி பாணி.


படம் முழுதும் ஒரே அறையில் எடுக்கப் பட்டு உள்ளது. மேலும் படத்தில் Editing எதுவும் செய்யப் படவில்லை (சில இடங்களில் பிலிம் சுருள் தீர்ந்த போது மட்டும்). டெக்னிக்கலாக மிக சவாலான படமான இது ஹிட்ச்க்காக்கின் மேதமைக்கு சான்று.

Saturday, April 4, 2009

சிறு சிறு கதைகள் - ஒரு புது முயற்சி

தமிழ் சிறு கதை உலகில் பல மாற்றங்களை கொண்டு வந்த சுஜாதா முயன்று பார்த்த வித்யாசமான சிறு கதை முயற்சி இது. இரு வரி கதை. அதிலும் விஞ்ஞான சிறு சிறு கதைகளில் தமிழ் உலகின் முன்னோடி முயற்சி அவருடையது. இதில் அவர் மொழிபெயர்த்த சில கதைகளை கொடுத்து உள்ளேன். முதல் முயற்சியாக நானே சில கதைகளை மொழி பெயர்த்து உள்ளேன்.


1. தலைப்பு : கரடி வேஷம் போட்டவனின் கடைசி வார்த்தைகள்

கதை : “ஐயோ சுட்டுடாதே!”


2. தலைப்பு : ஆராய்ச்சி சாலையில் இருந்து ரோபோ வெளியே வந்தது

கதை : “டாக்டர் க்ளோஸ்”


3. தலைப்பு : மகன் தந்தைகாற்றும்…..

கதை : “இ.மெயில்”


4. தலைப்பு : என்னை யாரோ பார்க்கிறார்கள்

கதை : கண்ணாடி

இனி எனது மொழிபெயர்ப்பு முயற்சிகள்…..


5. தலைப்பு : விண்வெளியின் கருந்துளையை (Black Hole) அடைய போகையில்

கதை : நான் கருந்துளையை அடைந்து விட்……….


6. தலைப்பு : கனவுகளின் ஆரம்பம்

கதை: கடவுளே!! என் எல்லா கனவுகளும் பலிக்க வேண்டும்!!!

எனது இரு வரி முயற்சிகள்


7. தலைப்பு : பொருளாதார பின்னகர்வு (நன்றி Meenaks!!)

கதை: நாளைக்கு சரியாகிடும்…… நாளைக்கு……..நாளைக்கு


8. தலைப்பு : பெருவாரியான வாக்கு வித்யாசத்தில் வெற்றி பெற்ற வேட்பாளர்

கதை: 49 O


9. தலைப்பு : அக்காவிற்கு வந்த மாப்பிள்ளை புகைப்படத்தை பார்த்த தங்கை

கதை: அவருக்கு தம்பி இருகாறா?


பொதுவாக இரு வரி கதைகள் போல, இரு வார்த்தை கதைகளும் உள்ளது. ஆனால் முதல் முயற்சி என்பதால் நாம் இரு வரிகளையே முயன்று பார்போம். இரு வரி தானே என்பதற்க்காக, டவுசர் தைய்ங்க ஆனா நீளம் கால் வரைக்கும் என வடிவேலு ரேஞ்சுக்கு நீட்டாமல், சிறிய வாக்கியங்களை உபயோகபடுத்தி இப்பதிவிற்கு பின்னூட்டமாக அளிக்கலாம்.

Friday, January 9, 2009

சுஜாதா - The Boss


தமிழ் இலக்கிய உலகத்தில் பல தளங்களில் இயங்கிய ஒரு முன்னோடி எழுத்தாளர் எஸ்.ராங்கராஜன் என்கின்ற சுஜாதா. ஒரு தலைமுறையை இலக்கியம் நோக்கி திருப்பிய பெருமை இவரின் எழுத்துக்களை சாரும்.தொடர்ந்து 50 வருட காலம் எழுதி வந்த இவர், எப்போதும் சமகாலத்தவராகவே இருந்து வந்துள்ளார்.இசை, சினிமா, கவிதை, உலக இலக்கியம், அறிவியல் என பல துறைகளில் ஈடுபாடு கொண்டவர்.
தான் எடுத்து கொண்ட அத்துணை துறைகளிலும் சிறந்த ஆளுமைகளையும் அவர்தம் படைப்புகளையும், அவை வந்த காலத்திலே இனம் கண்டு தொடர்ந்து தமிழ் மக்களுக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்த வண்ணமே வந்துள்ளார். அவர் ஆரம்ப காலத்தில் அறிமுகம் செய்த நூல்களும், ஆளுமைகளும் பின்னாளில் மிக முக்கிய ஆக்கங்களாக வலுப்பெற்றது அவரது கூர்ந்த ஆவதானிப்பை காட்டுகிறது.


சா.கந்தசாமியின் சாயாவனம், கி.ராவின் கோபல்ல கிராமம், ஜி. நாகராஜனின் நாளை மற்றுமொரு நாளே, சுந்தர ராமசாமியின் ஒரு புளியமரத்தின் கதை, நீல.பத்மநாபனின் பள்ளிகொண்டபுரம், ஜெயமோகனின் விஷ்ணுபுரம், பூமணியின் பிறகு ஆகியவை அவை வந்த நாட்களில் சிறந்த படைப்பு என எடுத்து காட்டியவர். (கணையாழியின் கடைசி பக்கங்கள் , உயிர்ம்மை பதிப்பகம், விலை ரூ.350). அறிவியல் புனைக்கதை உலகின் முன்னோடியான இவரது விஞ்ஞான சிறுகதைகள் தொகுப்பு உயிர்ம்மை பதிப்பகத்தால் வெளியிடப்பட்டுள்ளது.
Alfred Hitchcock, Satyajit Ray, Krzysztof Kieslowski, Andrae Wajae, Roman Polanski, Clint Eastwood என உலக சினிமாவின் அத்தனை முக்கிய படைப்பாளிகளையும் அவர்தம் படைப்புகளையும் அறிமுகம் செய்துள்ளார். (கற்றதும் பெற்றதும், விகடன் பிரசுரம்). புதுமைபித்தன் நடைக்கு பின் தமிழ் சிறுகதை உலகில் சுஜாதாவின் நடை மிக முக்கியமான ஒன்று. இவருக்கு பின் வந்தவர்களில் இவர் பதிப்பு இல்லாமல் இறுந்தவர்கள் மிக குறைவே. நகரம், எல்டரோடா, அரிசி, ஒரே ஒரு மாலை, கர்‌ஃப்யூ, திமலா ஆகியவை இவரது சிறந்த சிறுகதைகளில் சில. தொடர்ந்து இலக்கிய மற்றும் வெகுஜன உலகில் மதிக்க பெற்ற இவர், மணிரத்னம் அவர்களின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டால், ஆயுத எழுத்து ஆகிய படங்களுக்கு வசனம் எழுதியுள்ளார்.நீண்ட வசனங்கள் கொண்ட தமிழ் சினிமாவில் நறுக்கு தெரிததார் போல் வசனம் எழுதி அங்கேயும் ஒரு “Trand setter” ஆகவே தன்னை நிலை நிறுத்தி கொண்டார்.
இவரது மொத்த சிறுகதைகளும் குறுநாவல்களும் உயிர்மையில் புத்தகமாக வெளி வந்துள்ளது, அதனுடன் கணையாழியின் கடைசி பக்கங்கள், கற்றதும் பெற்றதும், ஸ்ரீரங்கத்து தேவதைகள், எழுத்தும் வாழ்க்கையும், என்னும் சில சிந்தனைகள், ஹைக்கூ ஒரு அறிமுகம், கடவுள் ஆகியவை சில முக்கிய புத்தகங்கள். எப்போதும் தோழமையுடன், ஒரு நண்பனின் கைகுலுக்கல் போன்றவையாகவே அவரது எழுத்து இதுவரை இருந்து வந்துள்ளது.
வாசிப்பின் முழு இன்பத்தை தர கூடிய இவரது எழுத்துக்கள் என்றும் நம்மை விட்டு நீங்காதவை!!