Showing posts with label நகைச்சுவை. Show all posts
Showing posts with label நகைச்சுவை. Show all posts

Sunday, July 11, 2010

இது கல்யாண காலமடி சகியே!

கடந்து ஒரு மாதத்திற்குள் மூன்று கல்யாண செய்திகளை கேட்டு விட்டேன் எனது நெருக்கமான நண்பர்களிடம் இருந்து. இன்னும் ஒருவனுக்கு இப்பவோ அப்பவோ என இழுத்து கொண்டு இருக்கிறது. போன மாதம் வரை, "நான் அவன மாதிரி எல்லாம் தோலுக்கு ஆசை படல, எனக்குன்னு ஒரு ஆளுக்குதான் ஆசைபடறேன்" என வசனம் பேசி கொண்டு இருந்தவன் தான் மிக உற்சாகமாக தொலைபேசி ஆகஸ்ட்லயே கல்யாணம் டா என்றான். காதலை சொல்லிவிட்டேன் என உற்சாகமாக வந்து சொல்லிய நண்பர்கள் கல்யாண செய்தியும் (அதே பெண்ணுடன்தான்!) சொல்வது உற்சாகம் அளிப்பதாக உள்ளது. கல்யாண செய்தி கேட்பது இது ஒன்றும் புதுசு இல்லை, பள்ளி, கல்லூரி காலம் தொட்டே கேட்டு கொண்டு தான் இருக்கிறேன். ஆனால் அவை எல்லாம், பின்னணி இசையால் சொத்தப்பபட்ட நல்ல காட்சி போல பொலிவு இழந்து தான் நெஞ்சில் நிற்கிறது. இப்போதுதான் ராஜாவின் பின்னணியோடு கனகட்சிதமாய் பொருந்தி வருகிறது.

மென்பொருள் அலுவலகத்தில் வேலைக்கு சேர்வதின் ஒரு மிகபெரிய உபாயம் சம வயதினருடன் பழகுவதற்கான வாய்ப்புக்கள் அதிகம் என்பது. அப்படி சேர்ந்துதான் ஐந்து பேர் கொண்ட குழு. சங்கம் வைத்து தமிழ் வளர்த்த நமது மூதாதையாரை மதித்து நாங்களும் ஒரு சங்கம் அமைத்தோம், FKSS – Figure Kidaikaamal Samaalipor Sangam என.அப்படி சேர்ந்த ஐந்து விரலில் இருந்து தான் ஒரு மூன்று விரல் மோதிரம் மாட்டி கொண்டது. பல நட்புகள் தி.மு தி.பி என வகை பிரிக்கும் அளவுக்கு மாறி விட வாய்ப்பிருந்தாலும் இப்போதைக்கு சந்தோஷமாய் வாழ்த்தத்தான் முடிகிறது.

நான் நல்லா பாடுவேன் மிஸ், என்னையும் ஆண்டு விழாவில் சேர்த்துகோங்க என கேட்ட அமுதா மூன்று மாதத்தில் பத்தாம் வகுப்பு தேர்வுகூட எழுதாமல் போனதற்கு காரணம் கல்யாணம்தான் என்ற போதோ, என் கூட எல்லாத்துக்கும் சண்டை போட்டு கொண்டு இருந்த அக்காவை வீட்டிலிருந்து பிரித்து வீட்டையே வெறிசோட செய்தது திருமணம் தான் என்ற போதோ எனக்கு வெறுப்பு தான் வந்தது. மாமாவோடு சினிமாவிற்கு போனதோ, இல்லை ஐந்து வருடத்தில் அக்கா பெண் ஆசையோடு மடியில் ஏறி விளையடியபோதோ அந்த வெறுப்பு மறைந்திருக்க வேண்டும். அமுதாவும் வீட்டில் பசங்களுக்கு பாட்டு சொல்லி கொடுப்பாள் என நினைத்து சமாதானம் செய்து கொள்கிறேன்.

காதலில் உள்ள நிச்சயமின்மை தரும் அச்சம் கலந்த சந்தோஷம் ஒரு விதம் என்றால், நிச்சயமான கல்யாணம் வேறு விதமான துள்ளல். கல்லூரியில் ஒரு வருடம் யாருடன் அறையை பகிர்ந்து கொள்ள போகிறோம் என்ற எதிர்ப்பார்பே மிகுந்த அச்சம் ஊட்டுவதாக இருந்ததை நினைத்து பார்கிறேன். கல்யாணம் வார நாட்களில் வந்தால் பள்ளிக்கு "கட்", சென்னையில் உள்ள மாமா பையன் கல்யாணத்துக்கு வருவான், பொங்கல் வடை கிடைக்கும் என சின்ன சின்ன விஷயத்திற்கு சந்தோஷபட்டு கொள்ளும் பிள்ளை குணம் இருக்கும் வரையில் இருந்த மகிழ்ச்சி வேறுவகை. அக்கா திருமணதிற்கு வந்துவிட்டு, தங்கும் அறையில் ஏ.சி இல்லை என்ற சண்டை வாங்கிய அந்த மனிதரின் முகம், ஓடி ஓடி கலைத்து வராண்டாவில் தலையணை கூட இல்லாமல் படித்திருந்த ஏன் நெஞ்சில் ஆழ பதிந்திருக்கிறது.

நிறம் சற்று கருப்பு என திருமணம் தள்ளி போய் கொண்டிருந்த தோழிக்கு, அவர் குணத்திற்கு ஏற்றார் போல நடந்த கல்யாணமும் எப்போதும் மறக்க முடியாதது. அதற்கு முன் அவர் அனுபவித்த வலிகளையெல்லாம் அடித்து கொண்டு போன அந்த சிரிப்பை அன்றுதான் அவர் முகத்தில் கண்டேன். அப்படி கல்யாணம் நிச்சயமான எனது நண்பனது தோழியை பற்றிதான் மாறுதல் கதையில் எழுதி இருந்தேன். எல்லா கல்யாணத்திற்கு பின்னும் ஏதேனும் ஒரு சுவாரசியமான கதை இருக்கிறது. அலுவலகத்தில் என்னை விட இரண்டு வருட ஜூனியர் ஒருவன் புதிதாய் சேர்ந்திருந்தான், மிகவும் அமைதியானவன்.. பழக ஆரமித்த கொஞ்ச நாளைக்குள்ளாகவே நெருக்கமானான். எங்கள் சங்கத்தில் சேர்ந்து கொள்ள அவன் அவசரம் காட்டினாலும் அவனை நிலுவையிலேயே வைத்து கொண்டு இருந்தோம். எப்போதும் போல ஒரு தேனீர் இடைவெளியில் அமைதியாக நாங்கள் பேசுவதையே கேட்டு கொண்டு இருந்தான்.

எப்போதும் போல, எங்கள் சங்கம் எப்படி வளர்ச்சி பாதையில் போய் கொண்டு இருக்கிறது. அதன் அடுத்த கட்ட வளர்ச்சி நிலை என்ன என்பது போன்ற திட்டக்குழு விவாதங்கள் அரங்கேறி கொண்டு இருந்தன.

அரை மணி நேரம் ஆனா பின், எல்லாரும் அவரவர் மீசையை துடைத்து கொண்டு கிளம்ப ஆயத்தமானோம். அவன்,

"சார், உங்க எல்லார்டையும் ஒரு விஷயம் சொல்லணும் ?"

"என்னடா?"

"எனக்கு அடுத்த மாசம் கல்யாணம்"

"ஏண்டா, எதாவது காதல் விவகாராமா, வீட்டுக்கு தெரியாமையா?"

"இல்லை சார், வீட்ல பார்த்ததுதான்"

"அப்புறம் ஏன், உனக்கு 23 தானே ஆகுது?. ஏன் அவசரப்ற நல்ல பொண்ணா கிடைக்கும்டா" என்றேன்.

சுற்றும் முற்றும் பார்த்து விட்டு, "எங்க அம்மா பார்த்ததே ரொம்ப நல்ல Figure சார்"
என சொன்னதோடு நிற்காமல். இப்போ விட்டுட்டு, அப்புறம் சங்கம்லாம் வச்சு போராட முடியாது என்றான். மீசையை சற்று அழுத்தி துடைத்து கொண்டு கிளம்பினோம்.

Wednesday, March 10, 2010

விசா வாங்கியாச்சா விசா?

எக்கச்சக்க முன் எச்சரிக்கைகளுடன் ஆவணங்களை எடுத்து கொண்டு விசா நேர்முகத்திற்கு சென்றேன். எப்போதும் போல வழக்கப்படி நேரம் தாழ்த்தி செல்லாமல் சீக்கிரமே சென்றுவிட்டேன். முழுக்கை சட்டைக்குள் என்னை பொருத்தி கொள்வது மிகவும் சங்கடமாய் இருந்தது. எப்போதும் சற்று மடித்து விட்டு தான் பழக்கம். வெளியே வரிசையில் நின்று இருக்க ஜெமினி மேம்பாலத்தில் செல்லும் பேருந்துகளில் இருந்து சில முகங்கள் எட்டி பார்த்த வண்ணமே இருந்தது. ஆயுத எழுத்தில் வருவது போல எதாவது பெண் நமக்கு பின்னல் வருகிறதா என பார்த்து கொண்டே வந்தேன். அதற்கு எல்லாம் கொஞ்சம் குடுப்பினை வேணும். ஒருவழியாக அத்தனையும் சரிபார்த்து. உள்ளே சென்றேன். ஒரு மணி நேரம் முன்னதாக வந்து இருந்தேன். ஒவ்வொருவராய் நேர்முகத்திற்கு சென்று கொண்டு இருந்தனர்.




சில சந்தோஷங்கள், சில ஏமாற்றங்கள், சில குழப்பங்கள் என பல வகையான முகங்கள். என் பக்கத்தில் இருந்த வயதான தம்பதி தெலுங்கில் ஒருவருக்கு ஒருவர் சந்தேகம் கேட்டு கொண்டு இருந்தனர். மொழி சார்ந்து தனி தனி நேர்முகங்கள் இருக்கிறது என்பது சற்று சந்தோசம் அளிப்பதாய் இருந்தது. அம்மாவை அப்போது தமிழிலேயே பேச சொல்லி விசா வாங்கிகொள்ளலாம் என நினைத்தேன். சடாரென்று சிரித்து கொண்டேன், முதலில் நம்ம போகணும், படிக்கணும், வேலை வாங்கணும்...

எங்கேயோ பார்த்து கொண்டிருந்த என்னை தீடிரென்று சார் இந்த லைன்ல நில்லுங்க என்றனர். அவர்கள் சொன்னதை புரிந்து கொள்ள சில நிமிடங்கள் பிடித்தது, இன்னும் சற்று நேரத்தில் எனக்கு கிடைக்கும் ஒரு சில வினாடிகளில் என் எதிரில் இருக்கும் அந்த தேர்வாளனை கவர்ந்து ஆக வேண்டும். மூன்று வருடமாக புது புது காண்ணாடி எல்லாம் வாங்கி, பெசன்ட் நகர் கடற்கரை சாலையில் எட்டு எல்லாம் போட்டு காண்பித்தும் ஒரு பெண்ணை கூட கவர முடியாத ஒரு இந்திய பிரஜை இன்னும் சில மணித்துளிகளில் அந்த அமெரிக்கனை கவர வேண்டும்.
வரிசை போக போக மெல்ல இரண்டாக பிரிந்தது. ஒரு பக்கம் சற்று பெருத்த பெண்மணி, யார் போனாலும் சிரித்து பேசி கொண்டு இருந்தாள். என் ராசிப்படி நான் அவளிடம் போக மாட்டேன் என நன்றாகவே தெரியும். எனக்கு முன்னால் சென்ற நான்கு பேரிடமும் சுமார் 5 நிமிடம் பேசிவிட்டு ப்ளூ ஸ்லிப் எனப்படும் விசா நிராகரிப்பை செய்து கொண்டு இருந்தவரிடம் தான் போனேன்.    

நீங்கள் நினைப்பது போல அவர் என்னை மேலும் கீழும் எல்லாம் பார்க்கவில்லை, நேராக முகம் பார்த்து 
முகமன் கூறி Certificates என்றார். என்ன படிக்க போகிறாய், பணம் எப்படி கட்ட போகிறாய் போன்ற கேள்விகளுக்கு நான் தயாரித்து வைத்து இருந்த எந்த விடையும் உபயோடகபடுத்த வாய்ப்பு தரவில்லை. சிரித்து கொண்டே என்னுடைய Certificates திரும்ப தந்து, இன்னும் ஐந்து நாட்களில் உங்கள் பாஸ்போர்ட் வீட்டிற்கு வரும் என்றார். ஒரு கணம் அதிர்ச்சிக்கு பின் சிரித்து விடை பெற்று வெளியில் வந்தேன். கைபேசி எதுவும் எடுத்த வரவில்லை, பையில் சற்று பணத்துடன் ஆட்டோவில் வந்து இருந்தேன் மீண்டும் வீட்டிற்கு சென்று தான் விசா கிடைத்த விஷயத்தை எல்லாருக்கும் சொல்ல வேண்டும்.

மதியான வெயில் நேர்கோட்டில் இறங்கி உடம்பிற்குள் ஊடுருவ ஆரமித்திருந்தது. அதர்ச்சி, சந்தோசம், 
பிரிவு என பல வித உணர்சிகள் ஆட்கொள்ள வெளியில் வந்தேன். MLA சீட் ஜெயித்து வெளியில் வரும் வேட்பாளரை சூழ்ந்து கொள்ளும் தொண்டர் போல, ஆட்டோ ஓட்டுனர் அருகில் வந்தனர். 

எங்கே போகணும் சார்? என எவரும் கேட்கவில்லை. விசா கிடைச்சிடுச்சா சார் விசா? என்றனர். கிடைச்சுடுச்சு என்ற உடன், கை குலுக்கி வாழ்த்து தெரிவித்தனர். எனக்கு கிடைத்த வாய்ப்பை எண்ணி முன் பின் பழக்கம் இல்லாத ஒரு சக சிட்டிசன் கொள்ளும் உவகை மகிழ்ச்சி அளித்தது. பின் அவர்களில் சற்று தடிமனாக இருந்தவர் தன வண்டிக்கு அழைத்து சென்றார்.
நான் அவர் வண்டியில் அமர்ந்ததில் இருந்து சந்தோஷமாகவே காணப்பட்டார்.



“Good Sir, I Happy, You visa got” என்றார்.

மெல்ல சிரித்து வைத்தேன்.

“ 12 years Auto sir, Only Visa office, I know all formalities, photo, certificates, bank statement, Flight ticket all”.

சந்தோசம் அண்ணே என்றேன். When Going என்று அவர் அரமிப்பதை புரிந்து கொண்டு, இன்னும் ஒரு வாரத்துலே கிளம்பிடுவேன், இங்க தான் வேளச்சேரி பக்கம் வீடு. விசா கண்டிப்பா கிடைச்சிடும்னு தெரியும்ணா. Flight Ticket எல்லாம் ஏற்கனவே முன்பதிவு பண்ணி ஆச்சு என்றேன்.

சென்னையில் ஆட்டோ ஏறுகையில் செய்ய கூடாத ஒரே தவறை நான் செய்து விட்டு இருப்பதை உணர்ந்தேன். உடனே நினைவு வந்தவனாக ஷென்னாய் நகர் போகணும், ஆட்டோ சார்ஜ் எவ்வலோனு சொல்லவே இல்லையே என்றேன்.

“Today Happy day You sir, Give me” என்றார்.

அவரது ஆங்கிலம் வயுற்றுக்குள் சில பல பட்டாம்பூச்சிகளை பறக்க விட ஆரமித்தது. அண்ணே, அது கிடக்கட்டும், எவ்வலோனு சொல்லுங்க என்றேன்.

500 Rs!

நான் வரும்போது 80 ருபாய் கொடுத்து வந்ததை கேட்காமல், "யு ஹாப்பி சார்" . ஒரு நாள் தானே, எனக்கு மட்டும் இல்லை சார் அங்கு இருக்குற வாட்ச்மேன், போலிஸ் எல்லாருக்கும் போகணும், இல்லைனா ஆட்டோ நிறுத்த விடுவாங்களா என்றார்.

இறங்கும் வரை அவர் குழந்தை குட்டிகளை பற்றி பேசிவிட்டு, 300 ரூபாய் வாங்கி கொண்டு
யு ஹாப்பி, மீ ஹாப்பி சார் என சொல்லிவிட்டு போனார்.

Tuesday, March 24, 2009

Lifestyleல் தான் அந்த தேவதையை பார்த்தேன்

2008 ஆம் ஆண்டின் முதல் நாள் தான் அது நடந்தது. நானும் என் நண்பனும் மைலாப்பூர் கபாலிஷ்வரர் கோவில், சரவண பவன் டிபன், அப்படியே "சத்யம்" போய் Ratatouille படம் என ஒரு Highclass திட்டத்தோடு கிளம்பினோம். கபாலிஷ்வரர் கோவில், வருடம் முதல் நாள், கூட்டத்தை சமாளித்து உள்ளே சென்றோம். எப்போதும் செல்லும் பொது தரிசன வழிக்கு 20 ரூபாய் டிக்கெட் விற்பனை ஜருறாய் நடந்து கொண்டிருந்தது. இதுக்கு எதுக்கு 20 ரூபாய் என நினைத்து வரிசையில் சற்று முன்னேறியவுடன், ஒரு வழி எங்களுக்கு இடையில் வந்து புகுந்தது, வரிசையில் வாங்கப்பா என்றதர்க்கு 100 ரூ டிக்கெட் காட்டினார். சிவனை தரிசித்து வெளியே வருகையில், வாசலுக்கு வெளியே ஒரு தாத்தா தன் பேரனை தோள் மேல் தூக்கி "அதோ தெரியரார் பார் அவர்தான் சாமி, கும்பிடு" என்று சொல்லி கொண்டிருந்தார். டிக்கெட் வாங்காத பொது ஜனம்!!!


அடுத்து சரவண பவனுக்குத்தான் சென்று இருப்போம், அந்த வெண் பொங்கல் குடுக்கும் பெரியவர், "வாங்க சார் வந்து வாங்கிக்குங்க" என சொல்லாமல் இருந்திருந்தால். மீண்டும் வரிசை, பொங்கல் வாங்கிய என் நண்பன், பழக்க தோஷத்தில் வடை இல்லய என்றான். மெல்ல கொடுத்த இருபது ரூபாய்க்கு மேலாகவே இரண்டு முறை வரிசையில் நின்று என் நண்பன் மாலை உணவை முடித்து விட்டு, வருகையில் அந்த 100 ரூ டிக்கெட்ல் வந்தவர் மூன்றாவது முறை வரிசையில் நின்று கொண்டு இருந்தார். எப்படியோ ஒரு மாதிரி Adjust ஆயிடுத்து என சொல்லி கொண்டோம்.


ஆண்டி எங்கே? என நீங்கள் கேட்பது காதில் விழுகிறது, சத்யம் தியேட்டர் நோக்கி செல்கையில், என் நண்பன், " டே என் PLக்கு அடுத்த வீக் கல்யாணம், Teamல 3000 ரூ Collect பண்ணி இருக்கோம், வா Lifestyleல Gift Voucher வாங்கிட்டு போய்டுவோம்" என்றான்.அது என்னடா PLங்களுக்கு மட்டும் கல்யாணம் ஆகுது என சொல்லி கொண்டு கடை உள்ளே நுழைந்தோம்.


கல்யாண சீருக்கு வேண்டிய அத்தனை சமாச்சாரமும் இருந்தது, முடிந்த வரை அத்தனையும் கண்ணாடியில்!!!. முதல் மாடியில் வித விதமான கட்டில்கள் - ஓர் கட்டிலின் விலை சற்றே குறைய நான் Apply பண்ணி வாங்கி இருந்த Personal Loan அளவுக்கு இருந்தது, அதை மூன்று வருடத்தில் கட்டி முடிப்பதாக வங்கிக்கு வாக்கு கொடுத்து இருந்தேன். அந்த கட்டிலை சுற்றி சில குழந்தைகள் விளையாடி கொண்டு இருந்தன, அங்கே வந்த அதன் அம்மா "பீங்கி, ரிச்சா வா போகலாம்" என்று கூட்டி கொண்டு போனார்.


மெல்ல என் காதில் ஒரு இளையராஜா BGM கேட்க திரும்பினால் ஒரு பெண் - 20 வயது - தங்க நிறம் - பாப் முடி - சிகப்பு குடுத்தா - Blue Jean. பெண்ணே உனக்கு குடுதா யார் குடுத்தா? என கவிதை எல்லாம் தோன்றியது. என் நண்பன் , வாடா படத்துக்கு நேரம் அச்சு, Gift Voucher வங்கலாம் என்றான், வாங்க Counter அருகே வந்தேன். மெல்ல அவளும் அங்கே வந்தால். இதயம் - பட்டாம்பூச்சி - வானம்- பூ- பனி துளி அத்தனையும்!!!


அவள் சிரித்து கொண்டே அருகே வர, ஓர் உருவம் எங்கள் இருவருக்கும் நடுவில் ஓர் குழந்தையை வண்டியில் தள்ளி கொண்டபடி. குழந்தை மிக சிறியது. கண்ணை மூடி ஏதோ சிந்தனையில் இருந்தது. அந்த குழந்தையை பார்த்துவிட்டு, மேலே பார்த்தால், ஆ!! இந்த தேவதையை நான் எங்கோ பார்த்து இருக்கிறேன், அவரும் என்னை தான் பார்க்கிறார். என் நண்பன் காலை மிதிக்கிறான், ஏன் என தெரியவில்லை. ஆனா இந்த தேவதை?? அதற்க்குள் வெளியே ஓர் Carவர அந்த தேவதையும் அவருடன் வந்த ஓர் அம்மாவும் காரில் ஏற, என் நண்பன் டேய் பார்த்தியாடா?, யாரு? என்றேன், "ஜோதிகா டா நாம ஜோ" என்றான். ஆமாம் ஜோ தான் அது,


இப்படி தான் ஜோவை விட்டு விட்டேன், ஒருவேளை அவரை பார்த்து சிரித்து இருந்தால், "நல்லா இருப்போம் நல்லா இருப்போம்,எல்லோரும் நல்லா இருப்போம்" என புத்தாண்டு வாழ்த்து சொல்லி இருக்கலாம்.